“My lovely ears…”

by Niki Kefala

A story about a girl that was different and that uniqueness make her stronger.

From the moment I was born – according to my parents – everybody were impressed by my strange ears. They were not just big, but they had also an odd slope upwardsThere were many times that my parents tried to blame other relatives for thisbut they did not succeedbecause nobody in our family had this particular characteristic. They were reconciled of course with the idea that their girl will always have big ears, and my mom was trying to make me feel better, by buying me the most beautiful and multicolored hair ornaments, in order that attention of other people stay there and not you know where! Since I was a young girl I knew (because for those who aren’t aware, according to the scientists, those who are born with such form of ears, often appear to have very high intelligence) that this imperfection would make my life more difficult at school.


In the kindergarten laughs and teases were often very uncomfortable for me, however Christmas, for sure, was not the best season of the year for me! I always had many gifts, this wasn’t my problem, but why did they always dressed me as an elf in the school festivals? I was always sitting in a corner alone and cried, not in the mood to participate in this. I knew that my appearance was funny, but the girls teased me and called me ugly, while the boys were indifferent to my existence. I didn’t really care because I was indifferent for them too, but growing up, things changed… They use to say that when you want something a lot, you can have it! I wished many times before to go for sleeping at night, to become “normal but when I woke up in the morning, for some reason, I always was the same ugly girl, and I was very frustrated because of this.

In the final class of primary school, something happened that changed my life and especially the way I used to see myself. I was always the best student in class and the truth is thatdidn’t read very much (you know… the high intelligence I mention before), though I always liked books. Physics was the most boring lesson for meMy ally since the first grade, was my friend Maria. She was “different” too because she was overweight. In that year a new student came to our class. She was blonde with blue eyes and perfect skin and clothes, and we all wanted to be her friend. However, Aphrodite (random the name?), liked me or so I wanted to believe. In fact, she wanted me to be her friend in order to help her with her math lessons difficulty. The truth is that I didn’t mind because finally, because of her, I was friend with all the “normal“.

Although my high intelligence, I was a little girl and I really wanted to have acceptance among my schoolmates. My friend Maria was really nice, but she was my only friend and I always was extrovert. My imperfection kept me always backTherefore, one cold day, in a school break, Aphrodite in front of all the other girlstold me: You know why you have big ears? ’’Because they function asantennas’’. And she also added ’’ do you know how they will disappear? If you go somewhere high, on a day while it rains and also glistening. One lightning will strike your ears and it will make them smaller!”. When I heard that, I remember myself laughing. The girl was watching a lot of films in order to have such a vivid imagination, but unfortunately what followed a few days later was not so funny. Now apart from wishing my strange ears to disappear, I wishing not to rain too!


Aphrodite, somehow, had great influence on all the students and probably had brainwashed them – I can’t find no other explanation. In the school yard, even when I was in class, my classmates they were sending me notes. I found one in my capjacket sayinga rain will make your ears invisible“. I could not find my «peace» anywhere. I spent time in school toilets in order to be saved from my misery, but because of my… big ears, I was able to hear everything, like comments and teases for me. My parents, by their side, began to wonder why I had so much interest about the weather, thinking that maybe I was preparing a secret escape from home. But I was too ashamed to tell them the truth. One day, after leaving the school, I was surrounded by some kids. Unfortunately, Maria was a little sick that day, and she hadn’t appeared at school. They told me that if I won’t do everything that Aphrodite told me, not to show up at school again, something that I did for the next few days, saying to my parents that I caught the flu, like Maria did, and that I was not feeling well.

But as long as I liked to fool myself, this was not the solution. There would be a day that I should go back to school and face again the same situation. I wonder to myself… Who to talk to? Who will understand me without laughing at me? Then the physics that was not one of my favorite courses, perhaps it could save me, and give the solution that I was looking for. My physics teacher Mrs. Papadopoulou was always so good to me. After all I had good grades. I made my decision. I will talk to her. There was no way to sit and be hit by a lightning, because apart from this being dangerous, it was also completely stupid.

My return to school, was, as bad, as I thought it will be. The teases continued until I could not bear it anymore. I went straight to Mrs. Papadopoulou’s office and I explained her everything, bursting into tears. Once she understood what I said – thank god she wasn’t laughing – happily told me that she had a plan. She would explain to my classmates, without betraying that I talked to her, that this thing with lightnings and my ears could not happen in reality, but perhaps only in a science fiction film. All students loved Mrs Papadopoulou, and the truth is that for some weeks they stopped teasing me and I began to find my «peace» again. But, bad luck -again- the next days were rainy

Aphrodite started bothering me again and I knew that this would be the moment of truth for me. She and five of her friends, girls and boys, surrounded me and told me that they would not let me leave from the school, if I didn’t climb on the roof – where, hello!, were the real antennas – until a lightning strikes my ears. The teachers had already left. I started crying and screaming to leave me alone. They threw my umbrella away and started to push me to the ladder which was leading to the roof. “It’s dangerous!” I told them, “I love my big ears!”, I screamed, and it was the first time that I said it out loud and I truly believed it. I was in a great sock. Lightnings were striking and I was shaking from cold and fear. But my voice, it was louder than ever before. Maria! Maria! I shouted and my best friend magically appeared along with her tall and strong brother, who knew everything in details. Because of his size (ok, I admit, my mom is a good cook, but their mom also makes delicious meals) when the others saw him, they disappeared in a second. The next few days I was really sick. My parents learned everything and supported me. From that moment I changed as a person. I was “different” and I liked it. I wasn’t feeling bad anymore about my big ears. I started to put my hair up, in cute ponytails, and I liked it so much! It wasn’t my big ears that drove away my classmates from me, but the lack of confidence, which I finally found! Now I can defend myself. Of course, a little help from Maria’s brother George, would not be bad at all… Aphrodite didn’t bother me again. As for me, now I look forward for Christmas. I am honored to be Santa’s elf!


                                                   The End


                                 Τα αγαπημένα μου αυτάκια

                                         της Νίκης Κεφαλά

Η ατέλεια μου

Από την στιγμή που γεννήθηκα – σύμφωνα με τα λεγόμενα των γονιών μου – τους έκαναν εντύπωση τα… ιδιαίτερα αυτιά μου. Δεν ήταν απλά μεγάλα, αλλά είχαν και μια περίεργη κλίση, προς τα πάνω. Όσες φορές και αν προσπάθησαν οι δικοί μου να ρίξουν το φταίξιμο σε κάποιον συγγενή μας, δεν τα κατάφεραν, γιατί δεν υπήρχε στην οικογένεια (κανενός από τους δύο), κάποιος με το συγκεκριμένο χαρακτηριστικό.

Συμβιβάστηκαν βέβαια, γρήγορα με την ιδέα, πως η κόρη τους θα έχει μεγάλα αυτιά – ίσως χρειαστεί και κάποια πλαστική επέμβαση στο μέλλον – και πάντα η μαμά μου με έκανε να αισθάνομαι καλύτερα, αγοράζοντας μου τα πιο όμορφα και πολύχρωμα κοκαλάκια, ώστε το ενδιαφέρον προσοχής να στρέφεται σε αυτά και όχι… καταλαβαίνετε που! Το ήξερα από μικρή, ότι αυτή η ατέλεια, θα έκανε ακόμα πιο δύσκολη την ζωή μου στο σχολείο.

Δεν μου αρέσουν, καθόλου, τα Χριστούγεννα

Στο νηπιαγωγείο, τα γέλια και τα πειράγματα ήταν πολλές φορές άσχημα, όμως τα Χριστούγεννα, σίγουρα, δεν ήταν η καλύτερη εποχή του χρόνου για μένα! Δώρα είχα πάντα πολλά, δεν ήταν αυτό το πρόβλημά μου, αλλά γιατί έπρεπε στις σχολικές γιορτές να ντύνομαι πάντα εγώ, το ξωτικό; Καθόμουν σε μια γωνιά μόνη μου και έκλαιγα, μη θέλοντας να συμμετάσχω στη γιορτή. Το ξέρω ότι μπορεί να ήταν αστεία η εμφάνισή μου, αλλά τα κορίτσια με πείραζαν και με έλεγαν άσχημη, ενώ τα αγόρια αδιαφορούσαν για την ύπαρξή μου. Τότε δεν με ένοιαζε πολύ γιατί αδιαφορούσα και’γω γι’ άυτά,μεγαλώνοντας όμως… Το χαρούμενο γιορτινό κλίμα, δυστυχώς, δεν άγγιζε και την δική μου ψυχή.

Λένε πως όταν θέλεις κάτι πολύ, γίνεται! Ευχήθηκα, πολλές φορές πριν με πάρει ο ύπνος το βράδυ, όταν ξυπνήσω το πρωί να είμαι «φυσιολογική», αλλά για κάποιον λόγο, ξυπνούσα πάντα, η ίδια, και απογοητευμένη.

Υψηλή νοημοσύνη

Στην τελευταία όμως τάξη στο δημοτικό, συνέβει κάτι που μου άλλαξε την ζωή, και κυρίως, το πως βλέπω τον εαυτό μου. Ήμουν πάντα η καλύτερη μαθήτρια στην τάξη. Γιατί, για όσους δεν το γνωρίζουν, σύμφωνα με τους επιστήμονες, όσοι γεννιούνται με μεγάλα και τέτοιου σχήματος αυτιά, διαθέτουν πολύ υψηλή νοημοσύνη. Η αλήθεια είναι ότι δεν διάβαζα ιδιαίτερα πολύ – είπαμε η υψηλή νοημοσύνη. Αν και, πάντα μου άρεσαν τα βιβλία. Δεν τα βαριόμουν ποτέ! Εντάξει, για να είμαι ειλικρινής, βαριόμουν λίγο την φυσική!

Σύμμαχος μου από την πρώτη δημοτικού, ήταν η φίλη μου η Μαρία, ήταν και εκείνη «διαφορετική». Είχε παραπανίσια κιλά. Εκείνη την χρονιά ήρθε στην τάξη μας, μια καινούρια μαθήτρια. Ξανθιά, με γαλανά μάτια, και τέλεια ρούχα, όλες ήθελαν να γίνουν φίλες της. Ακόμη και τα αγόρια την θαύμαζαν. Εγώ όμως (αν και ξανθιά), ήμουν το κορίτσι με τα μεγάλα αυτιά, δηλαδή το Τέρας δίπλα στην Πεντάμορφη. Ωστόσο η Αφροδίτη (τυχαίο το όνομα της;) με συμπαθούσε ή έτσι ήθελα να πιστεύω. Στην πραγματικότητα, με ήθελε φίλη της, για να την βοηθάω με τα μαθήματά της, αλλά δεν με πείραζε, μέσω εκείνης, άνηκα επιτέλους, και’γω, στους «φυσιολογικούς».


Είπαμε για την υψηλή νοημοσύνη, δεν έπαυα όμως να είμαι ένα μικρό κορίτσι, που ήθελε την αποδοχή από τους συμμαθητές της. Καλή, η Μαρία, δεν λέω, αλλά πάντα μου άρεσε να είμαι κοινωνική και η ατέλεια μου με κρατούσε στην αφάνεια. Η Αφροδίτη, λοιπόν, μια ημέρα σε ένα διάλειμμα – ήταν μπροστά και τα κορίτσια της τάξης – μου είπε το εξής: «Ξέρεις γιατί έχεις μεγάλα αυτιά; Γιατί λειτουργούν ως… κεραίες. Και ξέρεις, επίσης, πως θα εξαφανιστούν; Αν ανέβεις κάπου ψηλά, μια μέρα που θα βρέχει και θα έχει κεραυνούς και δυνατές αστραπές. Η αστραπή θα χτυπήσει τα αυτιά σου και θα τα κάνει μικρότερα!».

Μια φορά και εγώ, με όσα άκουγα, με θυμάμαι να γελάω και να κοροϊδεύω κάποιον άλλον. Η κοπέλα σίγουρα έβλεπε πολλές ταινίες! Δυστυχώς όμως, αυτό που ακολούθησε δεν ήταν καθόλου αστείο, ούτε καν κινηματογραφικό. Τώρα, εκτός από όλα τα άλλα, θα έπρεπε να εύχομαι και να μην βρέξει!

Έπιασε βροχή

Η Αφροδίτη, κατά κάποιο τρόπο, ασκούσε επιρροή πάνω σε όλους και μάλλον τους είχε κάνει πλύση εγκεφάλου, δεν εξηγείται διαφορετικά… Στο διάλειμμα, ακόμα και μέσα στο μάθημα, μου έστελναν χαρτάκια – βρήκα μερικά μέσα στην σκούφια του μπουφάν μου, που έγραφαν «μια βροχή θα κάνει τα αυτιά σου αόρατα». Δεν μπορούσα πουθενά να βρω ησυχία.

Κλεινόμουν στις τουαλέτες του σχολείου μήπως και γλιτώσω από την μιζέρια μου, αλλά επειδή… έχω αυτί, άκουγα τα πάντα. Δηλαδή, να με σχολιάζουν και ναασχολούνται μαζί μου.

Οι γονείς μου από την πλευρά τους άρχισαν να αναρωτιούνται γιατί ενδιαφέρομαι τόσο πολύ για τα δελτία καιρού, νομίζοντας ότι σκαρώνω κάποια απόδραση. Ντρεπόμουν όμως να τους πω, το οτιδήποτε.

Μια μέρα φεύγοντας από το σχολείο, με περικύκλωσαν κάποια παιδιά – δυστυχώς η Μαρία ήταν λίγο άρρωστη και δεν είχε εμφανιστεί στο σχολείο – με κοροϊδευαν, με χτυπούσαν, και έλεγαν πως αν δεν κάνω ότι μου λέει η Αφροδίτη, να μην εμφανιστώ ξανά στο σχολείο. Κάτι το οποίο τήρησα για τις επόμενες μέρες, δηλώνοντας, πως δήθεν, η Μαρία με κόλλησε γρίπη και δεν αισθανόμουν καλά.

Η μεγάλη απόφαση

Όσο όμως και αν ήθελα να ξεγελάσω τον εαυτό μου, αυτή δεν ήταν η λύση. Κάποια στιγμή θα έπρεπε να επιστρέψω στο σχολείο και να αντιμετωπίσω και πάλι την ίδια κατάσταση. Σε ποιον να μιλούσα; Ποιος θα με καταλάβαινε χωρίς να γελάσει μαζί μου; Θυμήθηκα τότε, πως η φυσική, που δεν ήταν από τα μαθήματα που λες και αγαπημένα μου, ίσως μπορούσε να φανεί σωτήρια για την κατάσταση μου. Βασικά, η κυρία Παπαδοπούλου που την δίδασκε και πάντα ήταν καλή μαζί μου. Άλλωστε είχα και καλούς βαθμούς. Το είχα πάρει απόφαση πως θα της μιλούσα, δεν υπήρχε περίπτωση να καθήσω να με χτυπήσει κεραυνός, εκτός από επικίνδυνο, ήταν και εντελώς ανόητο.

Η επιστροφή μου στο σχολείο δεν έφερε κάτι διαφορετικό. Τα πειράγματα συνεχίστηκαν μέχρι που δεν άντεξα. Μια τρίτη πρωί, μετά το μάθημα πήγα στο γραφείο της κυρίας Παπαδοπούλου και της τα εξήγησα όλα, κλαίγοντας. Αφού κατάλαβε τι της είπα – ευτυχώς δεν γέλασε με τα παθήματά μου – μου είπε πως είχε ένα σχέδιο. Θα εξηγούσε η ίδια στους συμμαθητές μου, χωρίς να προδώσει πως της μίλησα, ότι κάτι τέτοιο δεν θα μπορούσε να συμβεί στην πραγματικότητα, αλλά μόνο ίσως, σε σενάριο ταινίας επιστημονικής φαντασίας. Την συμπαθούσαν όλοι την κυρία Παπαδοπούλου και ο λόγος της πάντα μετρούσε. Ευτυχώς, για κάποιες εβδομάδες τα σχόλια σταμάτησαν και άρχισα να βρίσκω την χαμένη, ας το πω, ηρεμία μου, όμως οι επόμενες μέρες προβλεπόταν βροχερές…

Η στιγμή της αλήθειας

Πλησίαζαν για άλλη μια χρονιά τα Χριστούγεννα. Λαμπιόνια, όμορφες μυρωδιές, χαρούμενα πρόσωπα. Όχι όμως και το δικό μου. Η Αφροδίτη δεν άργησε να κάνει και πάλι την εμφάνιση της και ήξερα πως αυτή, είναι η στιγμή της αλήθειας για μένα. Τώρα θα έπαιρνε αυτό που ήθελε. Μια βροχερή μέρα, μαζί με πέντε φίλους της, κορίτσια και αγόρια, με περικύκλωσαν και μου είπαν πως δεν θα με αφήσουν να φύγω από το σχολείο, αν δεν ανέβω στην σκεπή, που παρεπιπτόντως βρισκόταν οι πραγματικές κεραίες, μέχρι ο κεραυνός να με χτυπήσει. Οι δάσκαλοι είχαν ήδη φύγει. Έβαλα και πάλι τα κλάμματα και φώναζα να με αφήσουν ήσυχη.

Πέταξαν κάτω την ομπρέλα μου και άρχισαν να με σπρώχνουν στην σκάλα που ανέβαινε προς την σκεπή. «Είναι επικίνδυνο!» τους έλεγα, «μου αρέσουν μεγάλα τα αυτιά μου!» φώναζα (και ήταν η πρώτη φορά που το έλεγα και το πίστευα). Είχα γίνει μούσκεμα, τα ρούχα μου έσταζαν, οι αστραπές «έσκιζαν» τον ουρανό, έτρεμα από το κρύο και τον φόβο, η φωνή μου όμως, περίεργο, αλλά ήταν πιο δυνατή από ποτέ.

Τότε έγινε το θαύμα. Μαρία!Μαρία! Η καλύτερη μου φίλη εμφανίστηκε, ως δια μαγείας, μαζί με τον μεγάλο της αδερφό, που του είχε εξηγήσει τα πάντα με κάθε λεπτομέρεια. Σωματώδης όπως ήταν και αυτός (η μαμά μου είναι καλή μαγείρισσα, αλλά και η δική τους έφτιαχνε συνεχώς λαχταριστές λιχουδιές!) μόνο που τον είδαν οι υπόλοιποι, εξαφανίστηκαν. Τις επόμενες μέρες ήμουν πραγματικά άρρωστη. Οι γονείς μου έμαθαν τα πάντα και με στήριξαν.

Η «διαφορετική»

Απο εκεί και πέρα όμως είχα αλλάξει και’γω. Ήμουν «διαφορετική» και μου άρεσε. Δεν αισθανόμουν πια άσχημα για τα μεγάλα αυτιά μου. Άρχισα να μαζεύω τα μαλλιά μου ψηλά, που τόσο πολύ μου άρεσε! Να φτιάχνω κοτσιδάκια και περίτεχνες πλεξούδες. Έπιανε το χέρι μου… Τελικά, συνηδειτοποίησα πως δεν ήταν αυτό το χαρακτηριστικό πάνω μου, που έδιωχνε τους συμμαθητές μου από κοντά μου, αλλά η έλλειψη αυτοπεποίθησης, που πλέον είχα βρει!

Μπορούσα να υπερασπιστώ τώρα τον εαυτό μου – καλά, και λίγη βοήθεια από τον αδερφό της Μαρίας, δεν θα ήταν άσχημη… Η Αφροδίτη δεν ασχολήθηκε ξανά μαζί μου. Πως θα μπορούσε άλλωστε;

Όσο για μένα; Κάθε χρόνο περιμένω με ανυπομονησία πλέον τα Χριστούγεννα. Τιμή μου, να είμαι το ξωτικό του Άη Βασίλη!


Το παραμύθι μου συμμετείχε και βραβεύτηκε στον διαγωνισμό Χριστουγεννιάτικης Ιστορίας 2015 του Ράδιο Θεσσαλονίκη 94.5

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s